وقتی چشامو وا کردم یه راهی جلوم بود. خسته بودم . راه تاریک و پر پیچ و خمی که جلوم بود تمام امیدمو ازم گرفته بود و فقط قدم مینداختم سست و بی هدف . تا اینکه راه هر دومون سر یه میدون یکی شد. با وجودت بهم دلیل زندگی دادی . با نگات تموم زیبایی رو حس کردم . با دستات معنی زندگی رو فهمیدم . با عشقت خستگی راه از تنم ریخت . ولی این راهی که جلمون هست باز هم تاریک و باز هم پر از پستی و بلندی . تمام قدرتم رو ریختم رو دستام که توی راه تو رو گم نکنم . طوری که اگه دستت رو ول کنم فکر نکنم دیگه نای قدم انداختن برام بمونه ....

نمیخام دستتو ول کنم ...

پ.ن : خلاصه آخر عشق و مرامی واسه ما ختم کلام ...